Category Archives: evolution

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ

Σειρά από 60 video με διάφορες διαλέξεις γύρω από θέματα Βιολογίας, όπως Φωτοσύνθεση, Εξέλιξη, Χρωμοσώματα, Ιοί κ.λ.π.

  1. Introduction to Evolution and Natural Selection
  2. Ape Clarification
  3. Intelligent Design and Evolution
  4. Evolution Clarification
  5. Natural Selection and the Owl Butterfly
  6. DNA
  7. Variation in a Species
  8. Chromosomes, Chromatids, Chromatin, etc.
  9. Mitosis, Meiosis and Sexual Reproduction
  10. Phases of Mitosis
  11. Phases of Meiosis
  12. Embryonic Stem Cells
  13. Cancer
  14. Introduction to Heredity
  15. Punnett Square Fun
  16. Hardy-Weinberg Principle
  17. Sex-Linked Traits
  18. Bacteria
  19. Viruses
  20. ATP: Adenosine Triphosphate
  21. Introduction to Cellular Respiration
  22. Oxidation and Reduction Review From Biological Point-of-View
  23. Oxidation and Reduction in Cellular Respiration
  24. Glycolysis
  25. Krebs / Citric Acid Cycle
  26. Electron Transport Chain
  27. Oxidative Phosphorylation and Chemiosmosis
  28. Photosynthesis
  29. Photosynthesis: Light Reactions 1
  30. Photosynthesis: Light Reactions and Photophosphorylation
  31. Photosynthesis: Calvin Cycle
  32. Photorespiration
  33. C-4 Photosynthesis
  34. CAM Plants
  35. Parts of a cell
  36. Diffusion and Osmosis
  37. The Lungs and Pulmonary System
  38. Red blood cells
  39. Circulatory System and the Heart
  40. Hemoglobin
  41. Anatomy of a Neuron
  42. Sodium Potassium Pump
  43. Correction to Sodium and Potassium Pump Video
  44. Electrotonic and Action Potentials
  45. Saltatory Conduction in Neurons
  46. Neuronal Synapses (Chemical)
  47. Myosin and Actin
  48. Tropomyosin and troponin and their role in regulating muscle contraction
  49. Role of the Sarcoplasmic Reticulum in Muscle Cells
  50. Anatomy of a muscle cell
  51. Role of Phagocytes in Innate or Nonspecific Immunity
  52. Types of immune responses: Innate and Adaptive. Humoral vs. Cell-Mediated
  53. B Lymphocytes (B cells)
  54. Professional Antigen Presenting Cells (APC) and MHC II complexes
  55. Helper T Cells
  56. Cytotoxic T Cells
  57. Review of B cells, CD4+ T cells and CD8+ T cells
  58. Inflammatory Response
  59. The Kidney and Nephron
  60. Secondary Active Transport in the Nephron

Σεξουαλική συμπεριφορά στα πουλιά

Τα πουλιά και οι μέλισσες

Από τον Tim Birkhead

Ένα πρόσφατο βιβλίο φέρνει στο φως το πώς ο Δαρβίνος έκανε λάθος σχετικά με τη σεξουαλική συμπεριφορά στα πουλιά, και τι μας λέει το λάθος του για την πρόοδο της επιστημονικής γνώσης.

Bloomsbury Publishing, 2011

Για περισσότερο από 100 χρόνια, ήταν ευρέως αποδεκτό ότι στην πλειοψηφία τους τα θηλυκά πουλιά ήταν σεξουαλικά μονογαμικά. Ο ίδιος ο Κάρολος Δαρβίνος φαίνεται να έχει ξεκινήσει αυτή τη φήμη. Το 1871, στο «The Descent of Man», είναι εντελώς κατηγορηματικός : το θηλυκό, καίτοι συγκριτικά παθητικό, ασκεί γενικά κάποια επιλογή και δέχεται ένα αρσενικό κατά προτίμηση έναντι άλλων. Ο Δαρβίνος ήταν εξίσου σαφής για τη συμπεριφορά των αρσενικών πουλιών: ήταν, σαν τα ανθρώπινα αρσενικά, συχνά έκλυτα.

Οι ιδέες του Δαρβίνου άσκησαν τόση επιρροή που για τον επόμενο αιώνα, η έννοια της θηλυκής πίστης παρέμεινε αδιαφιλονίκητη. Το 2008 στο βιβλίο μου, The Wisdom of Birds, διηγούμαι την ιστορία για το πώς οι ορνιθολόγοι υπερνίκησαν τελικά την υπόθεση του Δαρβίνου, μαζί με άλλα μαθήματα που έχουμε μάθει από τη μελέτη των πτηνών.

Είναι πιθανό ο Δαρβίνος να γνώριζε ότι δεν ήταν αλήθεια. Διατηρούσε περιστέρια, και είναι γνωστό στους εκτροφείς περιστεριών ότι τα πουλιά επιδίδονται σε συνουσία και εκτός ζευγαριού. Ο Δαρβίνος γνώριζε επίσης ένα στέλεχος περιστεριών γνωστό σαν περιστέρι κλέφτης, στο οποίο τα αρσενικά ήταν τόσο ελκυστικά που θα μπορούσαν να δελεάσουν ένα ήδη ζευγαρωμένο θηλυκό να εγκαταλείψει τον σύντροφο και τα αυγά της και να πετάξει μακριά μαζί με έναν ομορφότερο σύντροφο. Παρά το γεγονός ότι γνώριζε αυτά τα ερωτοτροπήματα, ο Δαρβίνος επέλεξε να χαρακτηρίσει τα θηλυκά πουλιά ως μονογαμικά.

Λειτουργούσε μάλλον εκ του ασφαλούς. Στη βικτωριανή Αγγλία, απλά δεν ήταν ταιριαστό για έναν αξιοσέβαστο επιστήμονα και κύριο να επιστήσει την προσοχή στην ύπαρξη της γυναικείας ανηθικότητας, πόσο μάλλον να το αιτιολογήσει με βιολογικούς όρους.

Αλλά ο Δαρβίνος δεν υπέκυπτε απλά στις πιέσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Η κόρη του, Etty, βοηθούσε να ελεγχθούν οι αποδείξεις στα βιβλία του και λογόκρινε επίσης τον πατέρα της, εξαλείφοντας αυτό που θεωρούσε ακατάλληλο εδάφιο. Όταν ο Δαρβίνος είχε να διαπραγματευθεί θέματα που δεν ήθελε να τα διαβάσει η Etty, όπως η σεξουαλική διέγερση των θηλυκών πρωτευόντων, έγραφε το τμήμα στα λατινικά, αφού αυτή δεν μπορούσε να το μεταφράσει. Όταν έφτασε στη γυναικεία ανηθικότητα, ακολούθησε την εύκολη λύση και το παραμέλησε.

Στα μέσα της δεκαετία του 1960, ο David Lack, αναμφισβήτητα ο πιο σημαίνων ορνιθολόγος του 20ου αιώνα, διεξήγαγε μια ευρεία μελέτη των αναπαραγωγικών συστημάτων των πουλιών και «επιβεβαίωσε» ότι, πάνω από το 90 τοις εκατό όλων των ειδών πτηνών αναπαράγονται ως ζεύγη. Η αυτονόητη υπόθεσή του, στα βήματα του Δαρβίνου, ήταν ότι μονογαμία σήμαινε πιστότητα των θηλυκών.

Μέχρι τη στιγμή που δημοσιεύονταν τα αποτελέσματα του Lack, περισσότεροι ορνιθολόγοι διενεργούσαν μελέτες συμπεριφοράς των πτηνών στα οποία είχαν τοποθετήσει έγχρωμα δαχτυλίδια, επιτρέποντας στους ερευνητές να τα αναγνωρίζουν ως άτομα. Παρατήρησαν ότι οι γυναίκες δεν ήταν πάντα σεξουαλικά μονογαμικές. Έτσι ήταν και η προσέγγιση του Δαρβίνου, ότι οι ερευνητές εξηγούσαν αυτά τα ανώμαλα αποτελέσματα κατηγορώντας τα αρσενικά και εικάζοντας ότι είχαν ορμονικές ανισορροπίες!

Στη συνέχεια, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, εξελικτικοί βιολόγοι άρχισαν να μεταστρέφονται από τη σκέψη ότι η φυσική επιλογή ευνοεί ή είναι δυσμενής σε ομάδες ή πληθυσμούς, εστιάζοντας κατηγορηματικά στα άτομα. Η ατομική-επιλογή κρίνουμε ότι άλλαξε τα πάντα. Σύμφωνα με το παράδειγμα της ομαδικής επιλογής, η αναπαραγωγή ήταν μια συνεργατική κοινοπραξία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Σύμφωνα με το παράδειγμα ατομική-επιλογή, ωστόσο, κάθε άτομο τείνει να μεγιστοποιήσει τη δική του ικανότητα.

Η επιβεβαίωση της ευρείας συμμετοχής γυναικών (και ανδρών) σε ακολασίες μεταξύ των κατά τα άλλα κοινωνικά μονογαμικών πουλιών προήλθε από λεπτομερείς παρατηρήσεις συμπεριφοράς και, αρχής γενομένης από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, από μελέτες καταγωγής που χρησιμοποιούν τη νέα, εξαιρετικά ισχυρή μέθοδο του αποτυπώματος DNA.

Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Σχεδόν κάθε είδος πουλιών, που προηγουμένως υποτίθεται ότι ήταν πιστά, επιδεικνύει κάποιο βαθμό απιστίας. Σαφώς υπάρχουν μερικά πραγματικά μονογαμικά πουλιά, όπως ο βουβός κύκνος, αλλά στα περισσότερα είδη κάποια θηλυκά έχουν μερικά από τα αυγά τους γονιμοποιημένα από άλλα αρσενικά, εκτός από το σύντροφό τους. Σε είδη όπως η Ευρωπαϊκή σιταρήθρα των καλαμιών, παρά τη διατήρηση μονογαμικών δεσμών στα ζευγάρια, πάνω από το 75 τοις εκατό όλων των αυγών γονιμοποιούνται από το σπέρμα άλλων αρσενικών».

Το όφελος της ακολασίας για τους άνδρες είναι σαφές-περισσότεροι απογόνοι. Αλλά τι θα κέρδιζαν τα θηλυκά από το να είναι άπιστες; Παρά τα 25 χρόνια έρευνας, καθώς και τις μελέτες πατρότητας σε σχεδόν 150 είδη, ακόμη δεν ξέρουμε την απάντηση. Μπορεί να είναι και το ότι όπως και με την αλλαγή στην εξελικτική σκέψη κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ένα άλλο παράδειγμα αλλαγής στις σκέψεις μας απαιτείται για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό.

Ο Tim Birkhead, εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας, είναι καθηγητής της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο του Sheffield, UK. Η έρευνά του-κυρίως στα πτηνά-τον έχει κάνει γνωστό σε όλο τον κόσμο. Έχει κερδίσει βραβεία για προπτυχιακές διδασκαλίες του και έχει δεσμευτεί στη δημόσια κατανόηση της επιστήμης. Ένα απόσπασμα του βιβλίου του μπορεί να προσεγγιστεί από εδώ.

Βρέθηκε χαμένος «κρίκος» μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου

Η νέα ανακάλυψη απολιθωμάτων, ηλικίας περίπου δύο εκατομμυρίων ετών, στο ασβεστολιθικό σπήλαιο Μαλάπα της Νότιας Αφρικής, κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ, έρχεται να ρίξει νέο φως στην εξελικτική «αλυσίδα» των προγόνων των ανθρώπων.

Τα απολιθώματα προέρχονται από μια κρίσιμη περίοδο, όταν οι πρόγονοί μας άρχισαν να περπατάνε όρθιοι, να αποκτούν μεγαλύτερο εγκέφαλο, να χρησιμοποιούν εργαλεία και να αναπτύσσουν την ικανότητα της ομιλίας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επιστημόνων, η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική και μπορεί ακόμα και να οδηγήσει στο να «ξαναγραφεί» η ανθρώπινη προϊστορία, συμπληρώνοντας κρίσιμα κενά που υπήρχαν ως τώρα στις επιστημονικές γνώσεις.

Τα απολιθώματα (ένας σχεδόν πλήρης σκελετός παιδιού και επίσης διάσπαρτα οστά ενηλίκων) προέρχονται από έναν άγνωστο μέχρι σήμερα τύπου ανθρωπίδα (ανθρωποειδούς), δηλαδή του εξελικτικού εκείνου κλάδου των πρωτευόντων (που περιλαμβάνουν και τους πιθήκους), ο οποίος οδήγησε στον σύγχρονο άνθρωπο. Το νέο είδος μπορεί να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες και στο πρώτο είδος εξελιγμένου ανθρώπου, τον homo habilis.

Σύμφωνα με τους «Τάιμς του Λονδίνου» και τη βρετανική «Τέλεγκραφ», η επιστημονική κοινότητα αναμένει με πολύ ενδιαφέρον τις λεπτομερείς ανακοινώσεις για την ανακάλυψη (αναμένονται εντός της εβδομάδος), η οποία έγινε από τον καθηγητή Λι Μπέργκερ του πανεπιστημίου Γουιτγουότερσραντ της Ν.Αφρικής. Ο πρόεδρος της χώρας Τζέικομπ Ζούμα ήδη επισκέφτηκε το πανεπιστήμιο για να δει τα απολιθώματα, ενώ μόνο λίγοι άλλοι επιστήμονες είχαν μέχρι τώρα την ευκαιρία να τα δουν.

Ο επιφανής ανθρωπολόγος Φίλιπ Τομπάιας, ένας από τους πρώτους ερευνητές που το 1964 ανακάλυψαν ότι ο homo habilis αποτελούσε ένα πρωτόγονο κρίκο στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης, χαρακτήρισε «συναρπαστική» την ανακάλυψη, αν μη τι άλλο, όπως είπε, επειδή είναι πολύ σπάνια η εύρεση ενός τόσο παλαιού σκελετού, καθώς συνήθως οι παλαιοανθρωπολόγοι πρέπει να αρκεστούν σε μερικά δόντια ή σε ένα κομμάτι κρανίου. Η ελλιπής αυτή εικόνα έχει δώσει τροφή στους φονταμενταλιστές εχθρούς της θεωρίας της εξέλιξης να αμφισβητήσουν ότι ο άνθρωπος είναι στενός συγγενής των πιθήκων.

Οι άνθρωποι και οι χιμπατζήδες διαχωρίστηκαν από ένα κοινό πρόγονο πριν από περίπου έξι εκατομμύρια χρόνια. Οι πρώτοι ανθρωπίδες που περπατούσαν όρθιοι, οι Αυστραλοπίθηκοι, εμφανίστηκαν στην Αφρική πριν από 3,9 εκατ. χρόνια, παρόλα αυτά συνέχισαν να περνάνε τον περισσότερο χρόνο τους πάνω στα δέντρα και κράτησαν για πολλά χρόνια τα πιθηκοειδή χαρακτηριστικά τους. Μόνο πριν από περίπου 2,5 εκατ. χρόνια, στη νότια και ανατολική Αφρική, οι homo habilis άρχισαν να αναπτύσσουν πιο εξελιγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που αργότερα αναπτύχθηκαν περαιτέρω στα επόμενα ανθρώπινα είδη, τον homo erectus και κυρίως στον homo sapiens, ο οποίος κατέκτησε τον πλανήτη.

Ο homo habilis, που είχε 50% μεγαλύτερο εγκέφαλο από τους πιθηκοειδείς προγόνους του, είναι το πρώτο είδος που θεωρείται ανθρώπινο (δηλαδή ανήκει στο γένος Homo), όμως μέχρι σήμερα ελάχιστα απολιθώματά του έχουν βρεθεί και αυτά είναι διάσπαρτα μέρη οστών μόνο από κρανίο, σαγόνι και άκρα και όχι από τη λεκάνη του ούτε από τα μέλη του σώματός του. Το πότε και γιατί οι πρόγονοί μας υιοθέτησαν την μόνιμα όρθια στάση και το βάδισμα στα δύο πόδια, παραμένει ζήτημα επιστημονικών διαφωνιών.

Η νέα ανακάλυψη -που πιθανότατα αποτελεί έναν χαμένο κρίκο ανάμεσα στον Αυστραλοπίθηκο και στον Homo habilis- έρχεται να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό της Αφρικής ως «λίκνου της ανθρωπότητας», καθώς συνεχώς νέα ευρήματα έρχονται στο φως από την «μαύρη ήπειρο». Το 1994, στην ίδια περιοχή της Νοτίου Αφρικής, που αποτελεί προστατευόμενη περιοχή από την Unesco, είχε ανακαλυφθεί ο επονομαζόμενος «Μικροπόδαρος», ένα σχεδόν πλήρες απολίθωμα Αυστραλοπίθηκου ηλικίας 3,3 εκατ. ετών.

Από www.kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κυριάρχησαν λόγω ηφαιστείων οι δεινόσαυροι

dinosaursΟι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν πριν από περίπου 65 εκατ. χρόνια μετά από μια πρόσκρουση ενός μεγάλου αντικειμένου (αστεροειδή ή κομήτη) στη Γη, όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις. Όμως πώς «ήρθαν στην εξουσία» πριν από 200 εκατ. χρόνια; Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, πέτυχαν να κυριαρχήσουν στον πλανήτη μας και να παραμείνουν το κυρίαρχο είδος επί σχεδόν 160 εκατομμύρια χρόνια χάρη σε διαδοχικές τεράστιες εκρήξεις ηφαιστείων.

Εντυπωσιακά στοιχεία

Η νέα μελέτη έγινε υπό την παλαιοντολόγο και καθηγήτρια γεωλογικών επιστημών Τζέσικα Γουαϊτσάιντ του πανεπιστημίου Μπράουν, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PNAS της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ.

Τρομερές ηφαιστειακές εκρήξεις οδήγησαν σε μεταβολή του κλίματος, προκαλώντας την μαζική εξαφάνιση όλων των βασικών ανταγωνιστών των δεινοσαύρων, αφήνοντας ανοικτό πλέον το πεδίο για να κυριαρχήσουν οι τελευταίοι, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Οι ερευνητές ανέλυσαν διάφορα στοιχεία, όπως ίχνη φυτών και ξύλου που βρέθηκαν ενσωματωμένα σε πετρώματα που προέρχονταν από λάβα, η οποία χρονολογείται από την μαζική καταστροφή των ειδών στο τέλος της εποχής του Τριαδικού, όταν εξαφανίστηκαν τα μισά (50%) τετράποδα της ξηράς, τα μισά φυτά και το ένα πέμπτο (20%) των ειδών της θάλασσας.

Οι ερευνητές, συγκρίνοντας τις αυξομειώσεις δύο διαφορετικών ισοτόπων (μορφών) του άνθρακα, που συνέβησαν στη διάρκεια των ηφαιστειακών εκρήξεων του μακρινού παρελθόντος, διαπίστωσαν ότι είχε διαταραχθεί σημαντικά ο λεγόμενος «κύκλος του άνθρακα» στη Γη εκείνη την εποχή και είχαν αυξηθεί στα ύψη το διοξείδιο του άνθρακα και τα σωματίδια του αέρα. Αυτό θα είχε ως συνέπεια ένα «σούπερ φαινόμενο του θερμοκηπίου» και μια μεγάλη άνοδο της θερμοκρασίας, που τελικά θα οδήγησε στον αφανισμό μεγάλου μέρους των χλωρίδας και της πανίδας του πλανήτη μας, ανοίγοντας τον δρόμο στους δεινόσαυρους

Οι επιστήμονες δεν είναι ακόμα σίγουροι ποιος ακριβώς ήταν ο μηχανισμός (αν ήταν ένας μόνο) που σκότωσε τα είδη. Ούτε μπορούν να πουν με βεβαιότητα πώς και γιατί οι δεινόσαυροι επιβίωσαν -χωρίς να αποκλείουν ότι επρόκειτο απλώς για «τυφλή τύχη» και τίποτε περισσότερο. Οι βασικοί ανταγωνιστές των δεινοσαύρων που εξαφανίστηκαν, έμοιαζαν με κροκόδειλους (crurotarsans) και εκτιμάται ότι έδιναν τρομερές και φονικές μάχες με τους δεινόσαυρους στη διάρκεια της Τριαδικής περιόδου.

Οι ερευνητές επισήμαναν ότι οι ηφαιστειακές εκρήξεις πριν 200 εκατ. χρόνια (σε μια εποχή που η Β. Αμερική απομακρυνόταν από την Αφρική και δημιουργούνταν ο Ατλαντικός ανάμεσά τους, διασπώντας έτσι πλέον την μέχρι τότε ενιαία υπερήπειρο Παγγαία) οδήγησαν στη διάχυση τεραστίων ποσοτήτων λάβας πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη μας, σε μια έκταση που καλύπτει περίπου 9 έως 11 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι περίπου το ένα τρίτο του μεγέθους της Σελήνης. «Μιλάμε για ένα σοβαρό τμήμα της Γης, που καλύφθηκε από λάβα«, επεσήμανε η δρ Γουαϊτσάιντ.

Πρόσφατα, μια ομάδα ειδικών επιστημόνων κατέληξε με συναίνεση στο συμπέρασμα ότι ένας διαστημικός βράχος μήκους 10 – 15 χιλιομέτρων έπεσε πάνω στη Γη, στη χερσόνησο Γιουκατάν, πριν από 65 εκατ. χρόνια περίπου, προκαλώντας τον αφανισμό των δεινοσαύρων, ανοίγοντας έτσι, με τη σειρά του, το δρόμο στα θηλαστικά πλέον -και τελικά στον άνθρωπο.

Από  news.ert.gr Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ

“Νέο”… είδος ανθρώπου

Ξάδελφος από καιρό χαμένος
Οστό που βρέθηκε στη Σιβηρία «ανήκε σε άγνωστο είδος ανθρώπου»

Associated Press

Η θέα από τη σπηλιά όπου βρέθηκε το μοναδικό οστό. Αυτό πρέπει να αντίκριζε και ο μακρινός μας ξάδελφος.

Ουάσινγκτον
Ερευνητές που πραγματοποίησαν γενετικές εξετάσεις  σε ένα οστό που βρέθηκε σε σπηλιά της Σιβηρίας έμειναν έκπληκτοι όταν διαπίστωσαν ότι δεν προέρχεται από σύγχρονο άνθρωπο ούτε από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Αν τα ευρήματα επιβεβαιωθούν, ένα ακόμα είδος θα πρέπει να προστεθεί στο οικογενειακό μας δέντρο.

Το οστό ενός ανθρώπινου δάχτυλου βρέθηκε το 2008 σε μια απομονωμένη σπηλιά των ορέων Αλτάι στη Σιβηρία. Οι Ρώσοι ερευνητές που το εντόπισαν δεν του έδωσαν τότε σημασία, υποθέτοντας ότι προερχόταν από τους Νεάντερταλ που είναι γνωστό ότι ζούσαν στην περιοχή μέχρι πριν από 30.000 χρόνια.

Την υπόθεση αυτή ανατρέπει τώρα η ομάδα του Σβάντε Πάαμπο, κορυφαίου ειδικού στο Ινστιτούτο Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία της Γερμανία (είχε γίνει διάσημος για τον προσδιορισμό της πρώτης γενετικής αλληλουχίας από οστά Νεάντερταλ).

O Dr Πάαμπο αναφέρει στο περιοδικό Nature ότι το γενετικό υλικό από το οστό της Σιβηρίας (και συγκεκριμένα το μιτοχονδριακό DNA) δεν ταιριάζει με το DNA ούτε του Homo sapiens ούτε του Homo neandertalensis. Η «γυναίκα-Χ», όπως ονομάστηκε το πλάσμα, που ζούσε πριν από 30.000 – 50.000 χρόνια, είχε ένα κοινό πρόγονο με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά διαφέρει από αυτά τα δύο είδη. Αυτό υποδηλώνει ότι ανήκει σε άγνωστο μέχρι σήμερα είδος του γένους Homo.

«Σχεδόν δεν το πίστευα. Ακουγόταν υπερβολικά τραβηγμένο για να είναι αληθινό» σχολιάζει ο ερευνητής στο δικτυακό τόπο του Nature. O ίδιος πιστεύει πως πρόκειται για νέο είδος, αναγνωρίζει όμως ότι αυτό θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με περαιτέρω μελέτες.

Οι ερευνητές εξεπλάγησαν ακόμα περισσότερο όταν διαπίστωσαν ότι το DNA του οστού διέφερε από το DNA του σύγχρονου ανθρώπου περισσότερο από ό,τι διαφέρει το γενετικό υλικό του Νεάντερταλ. Αυτό υποδεικνύει ότι η εξελικτική γραμμή του είδους της Σιβηρίας διαχωρίστηκε από την εξελικτική γραμμή του ανθρώπου πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, αρκετά νωρίτερα από ό,τι διαχωρίστηκαν οι Νεάντερταλ.

Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος της Σιβηρίας ήταν πιο μακρινός συγγενής μας από ό,τι ο Homo neanderthalensis. Πιθανώς, όμως, να ήταν κι αυτός απόγονος του Homo erectus, ο οποίος είχε εξαπλωθεί στην Ασία πριν από περίπου 2 εκατ. χρόνια, πολύ πριν εμφανιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος.

Αν τα ευρήματα επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για την πρώτη φορά που ένα νέο είδος ανθρώπου αναγνωρίζεται από το γενετικό υλικό του.

Για «την κορφή του παγόβουνου», έκανε λόγο ο παλαιοανθρωπολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, εκτιμώντας ότι πολλοί περισσότεροι ανθρωπίδες (ανθρωποειδείς), που δεν θα είναι ούτε άνθρωποι ούτε Νεάντερταλ, θα ανακαλυφθούν τα επόμενα χρόνια, ιδίως στην κεντρική και ανατολική Ασία.

Μέχρι πρόσφατα, οι ανθρωπολόγοι πίστευαν ότι οι Νεάντερταλ και οι άνθρωποι ήσαν οι μόνοι ανθρωπίδες που περιπλανιόνταν στην Ευρώπη και στην Ασία κατά την ύστερη Πλειστόκαινο περίοδο.

Η ανακάλυψη το 2003 στη νήσο Φλόρες της Ινδονησίας του, ηλικίας 17.000 ετών, μικρόσωμου «χόμπιτ» (Homo floresiensis), ένα πλάσμα με ύψος ενός μόλις μέτρου, που θεωρείται νέο είδος, ήρθε να ανατρέψει αυτή την αντίληψη.

Το νέο πλάσμα που ανακαλύφθηκε το 2008 στο σπήλαιο Ντενίσοβα της νότιας Σιβηρίας (στα όρη Αλτάι) από Ρώσους αρχαιολόγους και το οποίο πιθανώς ζούσε κοντά με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ, επιβεβαιώνει ότι επικρατούσε μια πολύ πιο πολύπλοκη εικόνα, πέρα από το απλοϊκό δίπολο «σοφός» άνθρωπος (homo sapiens)-Νεάντερταλ.

Αν και το φύλο του πλάσματος δεν είναι γνωστό, ονομάστηκε «γυναίκα-Χ», επειδή τα μιτοχόνδρια (από όπου αναλύθηκε το DNA) κληρονομούνται μέσω της μητέρας. Σύμφωνα με τον Πάαμπο, τα μιτοχόνδρια της «γυναίκας-Χ» διαφέρουν από αυτά του ανθρώπου κατά περίπου 400 «γράμματα» DNA, ενώ οι Νεάντερταλ έχουν τις μισές μόνο διαφορές με τον άνθρωπο.

Είναι, προς το παρόν, αδύνατο για τους ερευνητές να έχουν την παραμικρή εικόνα για το πώς έμοιαζε η «γυναίκα-Χ», απλώς και μόνο με ένα μικρό οστό άκρου, για το λόγο αυτό ο Πάαμπο και οι συνεργάτες του επιφυλάσσονται ακόμα να την χαρακτηρίσουν οριστικά νέο είδος, συγγενικό με τον άνθρωπο.

Οι ερευνητές ήδη επιχειρούν να «διαβάσουν» γενετικές αλληλουχίες DNA από τα 3,1 δις «γράμματα» του γονιδιώματος του πυρήνα του κυττάρου (και όχι των μιτοχονδρίων που βρίσκονται εκτός πυρήνα) της «γυναίκας-Χ». Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται σε μερικούς μήνες.

Οι πρώτες αναλύσεις του μιτοχονδριακού DNA δείχνουν ότι η «γυναίκα-Χ» δεν είχε επιμειξίες ούτε με homo sapiens, ούτε με Νεάντερταλ, αλλά για μια πιο σίγουρη εικόνα θα πρέπει οι ερευνητές να περιμένουν τις αναλύσεις του πυρηνικού DNA.

Σύμφωνα με τις πρώτες γενετικές αναλύσεις, η «γυναίκα-Χ» είχε έναν κοινό Αφρικανό πρόγονο με τον άνθρωπο και τον Νεάντερταλ πριν από 780.000 έως 1,3 εκατ. χρόνια, πριν αρχίσει να μεταναστεύει προς το Βορρά και την Ανατολή.

Η μετανάστευση αυτή είναι διαφορετική από εκείνη, που συνέβη πριν από περίπου 500.000 χρόνια από τον Homo heidelbergensis, τον θεωρούμενο ως πρόγονο των Νεάντερταλ και οδήγησε στην επικράτηση των τελευταίων.

Η «γυναίκα-Χ» εξάλλου, επειδή εμφανίστηκε πολύ αργότερα, δεν φαίνεται να συγγενεύει με τον πρόγονο του ανθρώπου, τον «όρθιο άνθρωπο» (homo erectus), που άρχισε να εγκαταλείπει την Αφρική πριν από περίπου 2 εκατ. χρόνια.

Θα πρόκειται επίσης για το δεύτερο είδος ανθρώπου που ζούσε παράλληλα με τον Homo sapiens πριν από μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Ο πρώτος είναι ο Homo neanderthalensis και ο δεύτερος είναι ο Homo florensiensis.

Newsroom ΔΟΛ και    news.ert.gr

Μόλις 55.000 άτομα

Εκτίμηση για τον ανθρώπινο πληθυσμό πριν 1,2 εκατ. χρόνια

Μελετώντας τη σύνθεση του γονιδιώματος του σύγχρονου ανθρώπου, αμερικανοί γενετιστές υπολόγισαν, για πρώτη φορά με τόση ακρίβεια, το συνολικό ανθρώπινο πληθυσμό πριν από 1,2 εκατ. χρόνια.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, ήταν 18.000 «ενεργά» άτομα (δηλαδή σε ηλικία αναπαραγωγής), ενώ ο συνολικός αριθμός τους ήταν περίπου τριπλάσιος (55.000 άνθρωποι).

Συγκριτικά, την ίδια εποχή υπολογίζεται ότι υπήρχαν 21.000 χιμπατζήδες και 25.000 γορίλες. Από βιολογική άποψη, σύμφωνα με τους ερευνητές, εκείνη την εποχή οι άνθρωποι δεν ήταν κανένα ιδιαίτερα επιτυχημένο είδος και η «στρατηγική» επένδυσης σε μεγαλύτερους εγκεφάλους σε σχέση με τα άλλα πρωτεύοντα (μεγάλους πιθήκους) δεν είχε αρχίσει ακόμα να αποδίδει καρπούς.                                                                      Από          www.skai.gr

Συνέχεια