Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2010

Ο ευτυχισμένος γάμος απομακρύνει το εγκεφαλικό

Από ΑΝΤ1

Ο ευτυχισμένος γάμος μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εγκεφαλικού για έναν άνδρα, ενώ ο αποτυχημένος αυξάνει σημαντικά τα ποσοστά εμφάνισης εγκεφαλικού, σύμφωνα με μια νέα ισραηλινή επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη, που έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ υπό τον καθηγητή Ούρι Γκόλντμπουρτ και παρουσιάστηκε σε διεθνές συνέδριο στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το BBC, μελέτησε 10.000 άνδρες με μέση ηλικία 49 ετών, για μεγάλο χρονικό διάστημα 34 ετών. Διαπίστωσε ότι τόσο οι άγαμοι όσο και όσοι ζουν σε προβληματικούς γάμους, έχουν πολύ υψηλότερο κίνδυνο να πάθουν εγκεφαλικό σε σχέση με όσους άνδρες έχουν έναν αρμονικό γάμο.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η έρευνα δείχνει τη δύναμη των σχέσεων αγάπης, αν και τόνισαν ότι ο καλύτερος τρόπος αποφυγής ενός εγκεφαλικού είναι πάντα το υγιεινό στιλ ζωής, που περιλαμβάνει τακτική σωματική άσκηση, διατροφή με χαμηλά λιπαρά κ.α.

Απομονώνοντας άλλους παράγοντες κινδύνου, όπως η υψηλή πίεση αίματος και το κάπνισμα, η μελέτη ανακάλυψε έντονη σχέση ανάμεσα στην ευτυχία του γάμου και σε ένα μοιραίο εγκεφαλικό.

Οι άγαμοι βρέθηκαν να έχουν 64% μεγαλύτερη πιθανότητα θανατηφόρου εγκεφαλικού σε σχέση με τους παντρεμένους εν γένει. Με τη σειρά τους, οι δυστυχισμένοι παντρεμένοι εμφανίζονται να έχουν κι αυτοί 64% μεγαλύτερη πιθανότητα εγκεφαλικού σε σχέση με τους ευτυχισμένους παντρεμένους.

«Δεν περίμενα ότι ένας αποτυχημένος γάμος θα είχε τόση στατιστική σημασία (σ.σ. για εγκεφαλικό)», δήλωσε ο Γκόλντμπουρτ. Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι η ποιότητα των σχέσεων επηρεάζει σημαντικά την υγεία και ότι το άγχος μέσα σε ένα γάμο αυξάνει τον κίνδυνο εμφράγματος, ενώ αντίθετα η ευτυχισμένη σχέση μειώνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας.

pathfinder news › υγεία

Η διατροφή της μητέρας συνδέεται με τις αλλεργίες του μωρού

Από  i-live.gr

Η κατανάλωση λαχανικών και φρούτων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μειώνει τον κίνδυνο τα παιδιά που θα γεννηθούν να έχουν αλλεργίες, σύμφωνα με νέα έρευνα Ιαπώνων επιστημόνων που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Allergy.

Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, τα φρούτα και τα λαχανικά μειώνουν τον κίνδυνο εκζέματος στα παιδιά, ενώ η κατανάλωση τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνη Ε μειώνει τις πιθανότητες για άσθμα.

Η βήτα καροτίνη και η βιταμίνη Ε, που έχουν ευεργετικές ιδιότητες για την υγεία, αποτελούν τα δυο βασικά αντιοξειδωτικά που περιέχουν τα φρούτα.

Τα αποτελέσματα προηγούμενων μελετών σχετικά με την πρόσληψη τροφών πλούσιων σε αντιοξειδωτικά και τις παιδικές αλλεργίες θεωρούνται αντιφατικά.

Ως εκ τούτου η ομάδα των Ιαπώνων επιστημόνων υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί νέο πεδίο έρευνας, που ακόμα εξελίσσεται.

Για τις ανάγκες της νέας έρευνας οι Ιάπωνες επιστήμονες εξέτασαν 763 γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, καταγράφοντας τις ποσότητες φρούτων και λαχανικών που κατανάλωναν καθημερινά.

Οι ερευνητές εξέτασαν και τα μωρά που γεννήθηκαν, όταν έφτασαν στην ηλικία των δύο ετών, ελέγχοντας πόσα από αυτά παρουσίαζαν έκζεμα ή άσθμα.

Όπως προέκυψε από την έρευνα, στην περίπτωση που οι μητέρες κατανάλωναν μεγαλύτερες ποσότητες πράσινων και κίτρινων λαχανικών οι πιθανότητες να παρουσιάσει το παιδί έκζεμα ήταν μειωμένες.

Επιπλέον, η πρόσληψη βιταμίνης Ε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μειώνει τον κίνδυνο άσθματος στα παιδιά, κάτι που έχει αποδειχτεί και από προηγούμενες έρευνες.                                                    Πηγή Reuters

Ενεργειακός «θησαυρός» κρύβεται στα κουκούτσια

i-live.gr Ένας ενεργειακός «θησαυρός» βρίσκεται κρυμμένος στα κουκούτσια, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ημερησία».

Ένα παραπροϊόν, που παράγεται κατά την επεξεργασία της ελιάς στην Κρήτη και είναι φιλικό προς το περιβάλλον, μπορεί να αντικαταστήσει σε πολλές περιπτώσεις τη χρήση του πετρελαίου.

Πρόκειται για το πυρηνόξυλο, που κοστίζει μόνον το ένα τρίτο της αξίας του «μαύρου χρυσού» και χρησιμοποιείται ήδη, ευρέως στο νησί για τη θέρμανση κατοικιών και επαγγελματικών χώρων.

Τη σχετική ανακοίνωση, έκανε ο χημικός-μηχανικός και γενικός διευθυντής της ΑΒΕΑ (Ανώνυμος Βιομηχανική Εταιρεία «Ανατολή»), δρ. Ανδρέας Γεωργουσάκης, μιλώντας σε ημερίδα με θέμα «Στερεά καύσιμα από υπολείμματα αγροτικής και δασικής βιομάζας», που διοργάνωσε η Αναπτυξιακή Εταιρεία Ανατολική ΑΕ, στο πλαίσιο της 23ης Agrotica.

Συγκεκριμένα στη Κρήτη, το πυρηνόξυλο βρίσκει πολλές εφαρμογές στην παραγωγή θερμότητας, δεδομένου ότι παράγεται σε μεγάλες ποσότητες. Σήμερα η ετήσια παραγωγή κυμαίνεται περίπου στους 100,000 τόνους.

Παράλληλα, η χρήση του δεν παρουσιάζει δυσκολίες και η τιμή του είναι ιδιαίτερα ελκυστική σε σχέση με την ενεργειακή του αξία.
«Συνολικά, τα πυρηνελαιουργεία της Κρήτης, επεξεργάζονται περίπου 200,000 τόνους ελαιοπυρήνα και παράγουν 100,000 τόνους πυρηνόξυλο, από το οποίο αυτο-καταναλώνουν για τη λειτουργία τους 43,000 τόνους και το υπόλοιπο το διαθέτουν για πώληση», τόνισε ο κ. Γεωργουσάκης.

Ενδεικτικά, τα πυρηνελαιουργεία αγοράζουν τους 200,000 τόνους ελαιοπυρήνα προς 15 ευρώ τον τόνο και παράγουν 8,500 τόνους ακατέργαστο πυρηνέλαιο, συνολικής αξίας 5,525 εκατομμυρίων ευρώ και 100,000 τόνους πυρηνόξυλο αξίας 5 εκατομμυρίων ευρώ.

«Μάλιστα, το εργοστάσιο της ABEA είναι το πρώτο πυρηνελαιουργείο στην Ελλάδα, αφού λειτουργεί από το 1889 στα Χανιά της Κρήτης», επισήμανε ο ίδιος.

Στις βασικές εφαρμογές του πυρηνόξυλου στη Κρήτη, συγκαταλέγονται η παραγωγή ενέργειας για αγροτικές βιομηχανίες (πυρηνελαιουργεία, ελαιουργεία, ραφιναρία λαδιών, σαπωνοποιείο), για βιοτεχνίες – βιομηχανίες (τυροκομία, φούρνοι, πλυντήρια ρούχων, καζάνια τσικουδιάς, ασβεστοποιΐες), καθώς και για θέρμανση κατοικιών, ξενοδοχείων, θερμοκηπίων αλλά και για παραγωγή πρώτης ύλης σε ζωοτροφές.

Πηγή econews

Γονίδια ευθύνονται για την ικανότητα αναγνώρισης προσώπων

Η ικανότητα να αναγνωρίζετε πρόσωπα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα γονίδιά σας, σύμφωνα με νέα έρευνα του University College London (UCL).

Δημοσιεύθηκε σήμερα στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (PNAS) ότι, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα πανομοιότυπα δίδυμα είχαν διπλάσια βαθμό ικανότητας στην αναγνώριση προσώπων, σε σύγκριση με μη ταυτόσημα δίδυμα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι οι γενετικές επιδράσεις που επιτρέπουν στους ανθρώπους να αναγνωρίζουν πρόσωπα συνδέονται με ένα πολύ συγκεκριμένο μηχανισμό στον εγκέφαλο, που δεν σχετίζεται με άλλες διεργασίες του εγκεφάλου, όπως είναι η ικανότητα να αναγνωρίζει λέξεις ή αφηρημένη τέχνη.

«Η αναγνώριση προσώπου είναι μια ικανότητα από την οποία εξαρτόμαστε καθημερινά και υπάρχει σημαντική μεταβλητότητα στην ικανότητα να αναγνωρίζουμε πρόσωπα. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν, ότι οι γενετικές διαφορές είναι υπεύθυνες για τη μεγάλη πλειονότητα των διαφορών στην ικανότητα αναγνώρισης προσώπων μεταξύ των ανθρώπων», δήλωσε ο Dr Brad Duchaine του Ινστιτούτου Νοητικής Νευροεπιστήμης του UCL, συν-συγγραφέας της έρευνας.

Η μελέτη περιελάμβανε 164 πανομοιότυπα δίδυμα, που μοιράζονται όλα τα γονίδιά τους, και 125 μη ταυτόσημα δίδυμα του ιδίου φύλου, που μοιράζονται το 50% των γονιδίων τους. Όλοι οι συμμετέχοντες έκαναν το  Τεστ Μνήμης Προσώπου του Cambridge*, το οποίο μετρά την ικανότητα να μαθαίνουν έξι πρόσωπα και στη συνέχεια να τα αναγνωρίζουν σε ασυνήθιστες στάσεις και φωτισμούς.

Οι επιστήμονες εξέτασαν την ομοιότητα μεταξύ των αποτελεσμάτων για τα δύο είδη των ζευγαριών. Η συσχέτιση για τα ζεύγη ταυτόσημων διδύμων  ήταν 0,70, ενώ η συσχέτιση των μη ταυτόσημων διδύμων ήταν λιγότερη από το ήμισυ αυτού, ήτοι 0,29. Αυτή η διαφορά φανερώνει ότι η ομοιότητα στο ζευγάρι ταυτόσημων διδύμων οφείλεται στα κοινά γονίδιά τους, μάλλον παρά στο κοινό οικογενειακό περιβάλλον.

«Είμαστε ενθουσιασμένοι για αυτό το εύρημα, διότι οι μηχανισμοί του εγκεφάλου που διεξάγουν την αναγνώριση προσώπου κατανοήθηκαν αρκετά καλά, πράγμα που σημαίνει ότι η τόσο ισχυρή κληρονομικότητα στην αναγνώριση προσώπου θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για τη σύνδεση των γονιδίων με τους μηχανισμούς του εγκεφάλου και στη συνέχεια με τη συμπεριφορά του», πρόσθεσε ο Δρ Duchaine.

Η μελέτη διερεύνησε επίσης το κατά πόσον οι διαδικασίες του εγκεφάλου ήταν εξειδικευμένες στην αναγνώριση προσώπων, ή σε γενικότερες διαδικασίες αναγνώρισης. Δίδυμα και μια μεγάλη τάξη μη διδύμων έκανε το Τεστ Μνήμης Προσώπου του Cambridge καθώς και δύο άλλες δοκιμές- μία που απαιτούσε την εμπεριστατωμένη αναγνώριση λέξεων και μία άλλη που  απαιτούσε την εμπεριστατωμένη αναγνώριση αφηρημένης τέχνης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι ικανότητες αυτές ελάχιστα σχετίζονται με την ικανότητα αναγνώρισης προσώπου.

Το τραπεζικό σύστημα για αρχάριους

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΕΟΣ

Το ντοκυμαντέρ “Money as Debt” του Paul Grignon με ελληνικούς υπότιτλους από Κ.ΕΠΙΚ.

Αρκετά διδακτικό πιστεύω. Κυκλοφορεί 2 χρόνια στο διαδίκτυο και έχει αρκετούς εχθρούς ήδη.

Part1

Part2

Part3

Part4

Part5

Η ηλικία του μυαλού σας (Japanese game)

Brain Age Test 01 (Άμεση Μνήμη)

Brain Age Test 02 (Μαθηματικές Πράξεις)

Brain Age Test 03 (Διάκριση χρωμάτων)

Brain Age Test 04 (Διάκριση σχημάτων)

Οδηγίες

1. Πάτησε ’start’

2. Περίμενε το 3, 2, 1.

3. Να θυμηθείς τη θέση του κάθε αριθμού στην οθόνη και μετά κάνε κλικ στους κύκλους από το ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ προς το ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ νούμερο (Test 01).                                                                                                                               Ή

Αριθμοί συνδέονται με μια πράξη με μορφή ερωτηματικού. Κάνε κλικ σε μία από τις 4 πράξεις στο κάτω μέρος της οθόνης (Test 02).                    Ή

Μία λέξη με χρωματιστά γράμματα σε έγχρωμο φόντο εμφανίζεται. Κάνε κλικ σε ένα από τα 6 χρώματα στο κάτω μέρος της οθόνης για να δείξετε το χρώμα που έχουν τα γράμματα της λέξης που εμφανίστηκε. ΠΡΟΣΟΧΗ , όχι χρώμα φόντου αλλά χρώμα γραμμάτων της λέξης (Test 03).           Ή

Μία από τις 4 εικόνες έχει διαφορετική εμφάνιση των σχημάτων. Κάνε κλικ στην εικόνα που διαφέρει από τις υπόλοιπες (Test 04).

4. Στο τέλος κάθε τεστ το κομπιούτερ θα υπολογίσει την ηλικία του μυαλού σου.

Γιατί είμαστε άνθρωποι μόνο κατά το ήμισυ!

FRANK RYAN (ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Sheffield και συγγραφέας του βιβλίου «Virolution»), © 2010  Νew Scientist Μagazine

Το Βήμα online

Τα στοιχεία του γονιδιώματος μας που προέρχονται από ιούς αντιστοιχούν στο μισό DNA μας! Ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι είμαστε οι απόγονοι εκείνων που επέζησαν από μια βασανιστική αλλά και δημιουργική σειρά επιδημιών. Η γνώση αυτή θα μας βοηθήσει ίσως να επιζήσουμε καλύτερα…

Όταν, το 2001, το ανθρώπινο γονιδίωμα αποκωδικοποιήθηκε για πρώτη φορά, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια σειρά εκπλήξεις. Η πρώτη ήταν η έλλειψη γονιδίων: εκεί που αναμέναμε περί τις 100.000 δεν βρέθηκαν περισσότερα από 20.000. Μια μεγαλύτερη έκπληξη ήλθε από την ανάλυση των αλληλουχιών η οποία αποκάλυψε ότι αυτά τα γονίδια δεν αντιπροσώπευαν παρά το 1,5% του γονιδιώματός μας. Αυτό επισκιάζεται από DNA ιικής προέλευσης το οποίο φτάνει το 9% του ανθρωπίνου γονιδιώματος. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τεράστια κομμάτια του γονιδιώματός μας αποτελούνται από μυστηριώδεις ιικής φύσεως αλληλουχίες που ονομάζονται μεταθετά στοιχεία, κομμάτια εγωιστικού DNA που φαίνεται ότι δεν έχουν καμία άλλη λειτουργία παρά να δημιουργούν αντίγραφα του εαυτού τους. Αυτές αποτελούν το 34% του γονιδιώματός μας. Στο σύνολό τους, τα ιικού τύπου στοιχεία του γονιδιώματός μας αντιστοιχούν στο μισό DNA μας. Κάποτε αυτό είχε θεωρηθεί άχρηστο, αλλά τώρα γνωρίζουμε ότι ένα μέρος του παίζει βασικό ρόλο στη βιολογία μας. Όσο για την προέλευση και τη λειτουργία του υπολοίπου, απλούστατα δεν γνωρίζουμε.

Έτσι, το ανθρώπινο γονιδίωμα παρουσιάζει ένα παράδοξο. Πώς ήρθε αυτό το ιικό DNA; Τι ρόλο έχει παίξει στην εξέλιξή μας και πώς επιδρά στη φυσιολογία μας; Προκειμένου να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να διερευνηθεί η καταγωγή του γονιδιώματός μας- μια ιστορία φανταστικότερη από ότι θα είχαμε μαντέψει, με τους ιούς να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που θα πιστεύαμε. Συχνά οι ιοί συσχετίζονται με επιδημίες και υψηλή θνησιμότητα, ευλογιά, γρίπη, ΑΙDS. Υποστηρίζω ότι αυτοί οι λοιμώδεις ιοί αλληλεπιδρούν επίσης με τους ξενιστές τους με έναν πιο ανεπαίσθητο τρόπο και πως, μέσω της συμβίωσης, έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην εξέλιξη των ξενιστών τους. Σήμερα έχουμε ολοένα και αυξανόμενες ενδείξεις ότι αυτό είναι αλήθεια, και πειστικότατες ενδείξεις ότι οι ιοί έχουν αλλάξει την ανθρώπινη εξέλιξη.

Οι ιοί ως σύντροφοι
Η συμβίωση λειτουργεί σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα βιολογικής οργάνωσης. Στο ένα άκρο της κλίμακας βρίσκεται η απλή ανταλλαγή μεταβολιτών. Ένα καλό τέτοιο παράδειγμα είναι οι συνεργασίες μεταξύ μυκήτων και ριζικών συστημάτων φυτών, οι οποίες παρέχουν στο φυτό μέταλλα και στον μύκητα σάκχαρα. Στο άλλο άκρο βρίσκονται οι συμπεριφορικού τύπου συμβιώσεις, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων είναι οι σταθμοί καθαρισμού, όπου θαλάσσιοι θηρευτές κάνουν ουρά προκειμένου μικρά ψάρια και γαρίδες να καθαρίσουν το στόμα τους από παράσιτα και υπολείμματα τροφής.

Η συμβίωση μπορεί επίσης να λειτουργήσει και στο γενετικό επίπεδο, όπου οι συνέταιροι ανταλλάσσουν γονίδια. Ένα καλό τέτοιο παράδειγμα είναι το θαλάσσιο σαλιγκάρι Elysia chlorotica το οποίο απομονώνει χλωροπλάστες από τα φύκη που καταναλώνει και στη συνέχεια τους μεταφέρει σε κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματός του, όπου του παρέχουν θρεπτικά υλικά. Το γονιδίωμα του σαλιγκαριού περιέχει επίσης γονίδια τα οποία έχουν προέλθει από τα φύκη, καθώς οι χλωροπλάστες των φυκών δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν διαφορετικά.

Το γονιδίωμα του σαλιγκαριού μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί ένα μείγμα μυκητιακών και σαλιγκαρίσιων γονιδίων.

Αυτή η ιδέα της γονιδιακής συμβίωσης είναι κεφαλαιώδους σημασίας προκειμένου να απαντηθούν ερωτήματα που αφορούν την προέλευση του ανθρωπίνου γονιδιώματος, καθώς ισχύει και για ιούς και για τους ξενιστές τους. Οι ιοί είναι υποχρεωτικά παράσιτα.

Δεν μπορούν να αναπαραχθούν παρά μόνο στα κύτταρα των ξενιστών τους, έτσι ο κύκλος ζωής τους περιλαμβάνει τη δημιουργία στενών συνεταιριστικών σχέσεων. Υπό αυτή την έννοια οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ιών και ξενιστών μπορούν να θεωρηθούν συμβιωτικές.

Για πολλούς ιούς, όπως π.χ. ο ιός της γρίπης, αυτές οι σχέσεις είναι παροδικές. Αλλά κάποιοι προκαλούν μόνιμες λοιμώξεις, καθώς δεν αφήνουν ποτέ το σώμα του ξενιστή τους. Τέτοιου είδους μακρόχρονες σχέσεις αλλάζουν τη φύση της συμβίωσης καθιστώντας πιθανότερη την αμοιβαιότητα. Η διαδικασία αυτή συχνά ακολουθείται από μια αναγνωρίσιμη φάση την οποία έχω ονομάσει «επιθετική συμβίωση».

Κουνέλια και άνθρωποι
Ένα παράδειγμα επιθετικής συμβίωσης αποτελεί η επιδημία μυξωμάτωσης μεταξύ των κουνελιών της Αυστραλίας, τη δεκαετία του 1950. Το ευρωπαϊκό κουνέλι εισήχθη στην Αυστραλία το 1859, ως πηγή φαγητού. Χωρίς φυσικούς θηρευτές, οι πληθυσμοί τους εμφάνισαν εκρηκτική ανάπτυξη με αποτέλεσμα την καταστροφή των καλλιεργειών. Το 1950, κουνέλια μολυσμένα με τον μυξοϊό απελευθερώθηκαν εσκεμμένα στο περιβάλλον. Σε διάστημα τριών μηνών, το 99,8% των κουνελιών της Νοτιοανατολικής Αυστραλίας ήταν νεκρά.

Παρά το γεγονός ότι η επιδημία μυξωμάτωσης δεν είχε σχεδιαστεί ως ένα εξελικτικό πείραμα, είχε εξελικτικές συνέπειες. Ο φυσικός ξενιστής του μυξοϊού είναι το βραζιλιάνικο κουνέλι, στο οποίο δεν προκαλεί παρά ήσσονος σημασίας δερματικά εξανθήματα. Τώρα, το ίδιο συμβαίνει και με τα κουνέλια της Αυστραλίας. Κατά τη διάρκεια της επιδημίας επιλέχθηκαν οι ιοί με τη γενετική ποικιλομορφία που τους επέτρεπε να επιβιώσουν από τη λοίμωξη. Έτσι, τους μαζικούς θανάτους του λοιμού ακολούθησε η συν-εξέλιξη και τώρα κουνέλια και ιός συνυπάρχουν σε μια μη παθογόνο αμοιβαιότητα.

Φανταστείτε τώρα έναν αντίστοιχο ιό να πλήττει ένα πρώιμο ανθρώπινο πληθυσμό στην Αφρική. Η επιδημία θα ακολουθούσε παρόμοια πορεία, με τον λοιμό να ακολουθείται από μια περίοδο όπου οι επιζήσαντες συν-εξελίσσονται με τον ιό. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό έγινε κατ΄ επανάληψη κατά τη διάρκεια της εξέλιξής μας, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε πότε και μέσω ποιων λοιμωδών παραγόντων. Ακόμη και σήμερα, οι ιικές λοιμώξεις μεταβάλλουν τον ρου της ανθρώπινης εξέλιξης. Παρά το γεγονός ότι η φάση του λοιμού αμβλύνεται από ιατρικές παρεμβάσεις στην πανδημία του AIDS, παρατηρούμε φαινόμενα επιλεκτικής πίεσης τόσο στους ανθρώπους όσο και στους ιούς. Παραδείγματος χάριν, το ανθρώπινο γονίδιο HLA-Β παίζει σημαντικό ρόλο στην απόκριση στην μόλυνση από τον ιό HIV-1 και διαφορετικοί αλληλόμορφοι εμφανίζουν ισχυρή συσχέτιση με την εξέλιξη της νόσου. Είναι λοιπόν πιθανόν ότι διαφορετικοί αλληλόμορφοι του HLA-B γονιδίου ασκούν επιλεκτική πίεση στον ιό, ενώ οι συχνότητες του HLA-Β στον πληθυσμό είναι πολύ πιθανό να επηρεάζονται από αυτόν. Πρόκειται για συμβιογένεση εν δράσει.

Τίνος είναι το γονιδίωμα;
Πώς μας φέρνει αυτό κοντύτερα στην κατανόηση της σύνθεσης του ανθρώπινου γονιδιώματος; Ο ΗΙV-1 είναι ένας ρετροϊός, μια ομάδα RΝΑ-ιών που μετατρέπει το RΝΑ του σε DΝΑ πριν το εντάξει στα χρωμοσώματα του ξενιστή του. Αυτή η διαδικασία, η οποία είναι γνωστή ως ενσωμάτωση (endogenisation), μετατρέπει έναν μολυσματικό ιό σε έναν μη μολυσματικό ενδογενή ρετροϊό (Ηuman non-infectious endogenous retrovirus, ΗΕRV).

Η ενσωμάτωση επιτρέπει στους ρετροϊούς να φέρουν τη γενετική συμβίωση σε ένα νέο επίπεδο. Συνήθως πρόκειται για μια επιμήκυνση του κανονικού λοιμώδους κύκλου του ιού, όταν για παράδειγμα αυτός μολύνει κύτταρα του αίματος. Όταν όμως συμβεί ο ιός να ενσωματωθεί σε ένα χρωμόσωμα στα ωάρια ή στα σπερματοζωάρια του ξενιστή, μπορεί να αποτελέσει μέρος του γονιδιώματος των επόμενων γενιών.

Τέτοιου είδος ενσωμάτωση έχει λάβει χώρα κατ΄ επανάληψη στην εξέλιξή μας και αποτελεί την πηγή του ιικού DΝΑ στο γονιδίωμά μας. Το ανθρώπινο γονιδίωμα περιέχει χιλιάδες ΗΕRV προερχόμενα από 30-50 διαφορετικές οικογένειες ιών. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι πρόκειται για την κληρονομιά που μας άφησαν οι επιδημίες που έπληξαν το ανθρώπινο είδος καθ΄ όλη τη διάρκεια της εξελικτικής ιστορίας μας. Με άλλα λόγια, είμαστε οι απόγονοι των επιζησάντων μιας βασανιστικής, αν και βίαια δημιουργικής, σειράς ϊικών επιδημιών.

100 χρόνια αγώνας για τα κοάλα
Ενσωμάτωση συμβαίνει αυτή τη στιγμή καθώς μια ρετροϊική επιδημία έχει πλήξει τα κοάλα της Αυστραλίας. Ο ρετροϊός ΚoRv εμφανίστηκε πριν από περίπου 100 χρόνια και έχει ήδη εξαπλωθεί στο 75% των κοάλα, σκοτώνοντας πλήθος ζώων ενώ ταυτόχρονα περνά στα αναπαραγωγικά κύτταρα των επιζώντων.

Οι ρετροϊοί δεν έχουν το μονοπώλιο στην ενσωμάτωση. Πρόσφατα εντοπίστηκαν γονίδια ενός bornavirus στα γονιδιώματα πολλών θηλαστικών, του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου. Πρόκειται για τον πρώτο μη ρετροϊό που εντοπίζεται στο γονιδίωμα ενός ζώου. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, αυτός εισέβαλε στα αναπαραγωγικά κύτταρα του προγόνου των θηλαστικών πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια. Αναμένονται πολλές ακόμη τέτοιες ανακαλύψεις, οι οποίες πιθανόν θα δώσουν μια εξήγηση για την προέλευση του μυστηριώδους μισού του ανθρωπίνου γονιδιώματος.

Η ικανότητα των ιών να ενώνονται γενετικά με τους ξενιστές τους έχει ξεκάθαρη εξελικτική σημασία. Για τον ξενιστή σημαίνει νέο υλικό για εξέλιξη. Αν συμβεί ο ιός να έχει μεταφέρει ένα χρήσιμο γονίδιο, η φυσική επιλογή θα δράσει πάνω του και, ως να ήταν μια χρήσιμη μετάλλαξη, θα το διασπείρει στον πληθυσμό. Θα μπορούσε άραγε ένα ιικό γονίδιο να είναι χρήσιμο σε ένα θηλαστικό; Μη στοιχηματίσετε εναντίον αυτής της ιδέας. Οι ρετροϊοί έχουν μια μακρά συν-εξελικτική σχέση με τους ξενιστές τους, κατά τη διάρκεια της οποίας έχουν αναπτύξει την ικανότητα να χειρίζονται τις άμυνες των ξενιστών για τους δικούς τους στόχους. Είναι λοιπόν αναμενόμενο τα γονίδια των ιών που μολύνουν ανθρώπους να είναι συμβατά με την ανθρώπινη βιολογία.

Αυτό ισχύει και για το ρυθμιστικό DΝΑ. Ένας ιός που ενσωματώνεται στα αναπαραγωγικά κύτταρα δεν φέρνει μόνο τα γονίδιά του αλλά και τις ρυθμιστικές περιοχές του γονιδιώματός του οι οποίες ελέγχουν αυτά τα γονίδια. Τα ϊικά γονιδιώματα περικλείονται από περιοχές που ονομάζονται μακρές τελικές επαναλήψεις (Long Τerminal Repeats, LΤR) οι οποίες περιέχουν σειρά αλληλουχιών ικανών να ρυθμίσουν τόσο τα ϊικά όσο και τα γονίδια του ξενιστή. Επί παραδείγματι, πολλά LΤR περιλαμβάνουν θέσεις πρόσδεσης ορμονών των ξενιστών τους, οι οποίες πιθανότατα εξελίχθηκαν στην προσπάθεια του ιού να ξεγελάσει τις άμυνες του ξενιστή.

Οι ρετροϊοί μπορούν να ενσωματωθούν κατ΄ επανάληψη μέσα στο γονιδίωμα του ξενιστή, οδηγώντας σε βαθμιαία συγκέντρωση ακόμη και 1000 ERV. Ενσωμάτωση τέτοιας έκτασης παρέχει τη δυνατότητα συμβιογενετικής εξέλιξης. Όταν τα ERV έχουν πια ενσωματωθεί στο ανθρώπινο γονιδίωμα, η φυσική επιλογή θα δράσει επάνω τους, πετώντας αυτά που είναι επιζήμια για την επιβίωση του ξενιστή, αδιαφορώντας για αυτά που είναι ουδέτερα και επιλέγοντας δυναμικά εκείνα τα σπάνια που ενισχύουν την επιβίωσή του.

Οι περισσότερες ενσωματώσεις θα είναι αρνητικές ή δεν θα έχουν καμία επίδραση. Το ανθρώπινο γονιδίωμα βρίθει τέτοιων απομειναριών, τα οποία συχνά δεν είναι παρά τμήματα γονιδίων ή απλών μεμονωμένων LΤR. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει και την ύπαρξη των μεταθετών στοιχείων (retrotransposons) τα οποία εμφανίζονται με δύο τύπους: μακρά και κοντά στοιχεία τα οποία αποτελούν αποδομημένα τμήματα αρχαίων ιών.

Οι ιοί προστατεύουν τον πλακούντα!

Τα κοάλα της Αυστραλίας βιώνουν ένα γεγονός βιολογικής ενσωμάτωσης που άρχισε πριν από 100 χρόνια όταν ο ιός ΚoRv έπληξε τους πληθυσμούς τους. Σήμερα το 75% των κοάλα συνυπάρχει με τον ιό που έχει περάσει στα αναπαραγωγικά κύτταρα όσων ζώων δεν έχει σκοτώσει

Όσο για τη θετική επιλογή, αυτή μπορεί να διαπιστωθεί από την αναζήτηση ιικών γονιδίων ή ρυθμιστικών περιοχών που έχουν διατηρηθεί και αποτελούν πια μέρος του ανθρωπίνου γονιδιώματος, και γνωρίζουμε πολλές τέτοιες αλληλουχίες. Οι πρώτες που ανακαλύφθηκαν αποτελούν τα απομεινάρια ενός ρετροϊού που έπληξε το γονιδίωμα των πρωτευόντων θηλαστικών περίπου πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια και έδωσε γένεση σε αυτό που ονομάζουμε οικογένεια W των ERV. Το ανθρώπινο γονιδίωμα περιέχει περί τις 650 τέτοιες ενσωματώσεις. Μια από αυτές εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 7 και περιέχει ένα γονίδιο που ονομάζεται syncytin-1. Το γονίδιο αυτό κωδικοποιούσε αρχικά για μια πρωτεΐνη του ιικού περιβλήματος, η οποία σήμερα είναι κεφαλαιώδους σημασίας για τη λειτουργία του ανθρώπινου πλακούντα. Η έκφραση του γονιδίου syncytin-1 ρυθμίζεται από δύο LΤR, το ένα προέρχεται από τον αρχικό ιό και το άλλο από έναν δεύτερο ιό που ονομάζεται ΜaLR. Έτσι, διαθέτουμε μια αμιγώς ϊική γενετική μονάδα η οποία παίζει ζωτικότατο ρόλο στην ανθρώπινη βιολογία.

Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Ακόμη, ένα γονίδιο που παίζει καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία του ανθρώπινου πλακούντα, το syncytin-2, έχει προέλθει από ιό και το ίδιο ισχύει για τουλάχιστον άλλα έξι τα οποία συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του. Υπάρχουν επίσης προκαταρκτικές ενδείξεις ότι ΗΕRV παίζουν ρόλο στην εμβρυϊκή ανάπτυξη. Το αναπτυσσόμενο ανθρώπινο έμβρυο εκφράζει γονίδια από δύο διαφορετικές κλάσεις ΗΕRV και μάλιστα σε μεγάλα ποσά, παρά το γεγονός ότι η λειτουργία τους παραμένει άγνωστη. Ακόμη περισσότερο, έχει διαπιστωθεί ότι η άρση της δράσης μιας κατηγορίας μεταθετών στοιχείων με φαρμακευτική παρέμβαση σε έμβρυα ποντικού αναστέλλει την ανάπτυξή τους οριστικά. Το παραπάνω εύρημα είναι δηλωτικό του ρόλου του μεταθετού στοιχείου στην πρώιμη ανάπτυξη των θηλαστικών.

«Ιικά» ρυθμίζεται και ο εγκέφαλος
Φαίνεται επίσης ότι τα ΗΕRV παίζουν ρόλο και στην κανονική κυτταρική φυσιολογία. Ανάλυση της έκφρασης των γονιδίων του εγκεφάλου έδειξε ότι πολλές οικογένειες ΗΕRV λαμβάνουν μέρος στην κανονική λειτουργία του οργάνου. Π.χ., τα γονίδια syncytin-1 και syncytin-2 εκφράζονται εκτενώς στον εγκέφαλο, αν και η λειτουργία τους δεν έχει διευκρινιστεί.

Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι το 25% των ανθρώπινων ρυθμιστικών αλληλουχιών περιέχει ϊικά στοιχεία, πυροδοτώντας την υπόθεση ότι τα ΗRV συμβάλλουν καθοριστικά στη γονιδιακή ρύθμιση. Υποστηρικτικά αυτής της άποψης είναι ευρήματα που δείχνουν ότι LΤR συγκεκριμένων ΗΕRV εμπλέκονται στη μεταγραφή σημαντικών πρωτεϊνών. Π.χ., το γονίδιο της β-αιμοσφαιρίνης, το οποίο κωδικοποιεί για ένα από τα δύο συνθετικά της αιμοσφαιρίνης, είναι μερικώς υπό τον έλεγχο ενός LΤR με ρετροϊική προέλευση.

Η απάντηση στο παράδοξό μας είναι τώρα ξεκάθαρη: το ανθρώπινο γονιδίωμα έχει εξελιχθεί σαν μια ολοβιοτική μονάδα σπονδυλοζώων και ιών. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι οι ερευνητές που έχουν κάνει τις ανακαλύψεις που περιγράψαμε παραπάνω σχεδιάζουν τώρα ένα πλήρες ερευνητικό πρόγραμμα που θα διερευνήσει τη συμβολή των ιών στην ανθρώπινη βιολογία.

Σημειωτέον δε, ότι αυτή η «ιο-εξέλιξη» (virolution) συνεχίζεται ακόμη. Ο ΗΙV ανήκει σε μια κατηγορία ιών οι οποίοι ονομάζονται lentiviruses. Ως πρόσφατα οι βιολόγοι πίστευαν ότι οι εν λόγω ιοί δεν μπορούσαν να ενσωματωθούν, αλλά σήμερα γνωρίζουμε ότι έχουν ήδη ενσωματωθεί στα γενετικά κύτταρα κουνελιών και λεμούριων. Αυτό σημαίνει ότι και ο ΗΙV-1 έχει τη δυνατότητα να εισέλθει στα ανθρώπινα γενετικά κύτταρα, και ίσως οδηγήσει την ανθρώπινη εξέλιξη σε απροσδόκητες κατευθύνσεις. Είναι ένας λοιμός για μας, αλλά θα μπορούσε να αποδειχθεί ζωτικής σημασίας για τη βιολογία των απογόνων μας.

Ανδρική γονιμότητα όμηρος του θυρεοειδούς

Σημαντικές μελέτες Ελλήνων επιστημόνων κατέδειξαν ότι πολλοί υπογόνιμοι άνδρες- χωρίς να το γνωρίζουν- αντιμετωπίζουν πρόβλημα στον θυρεοειδή αδένα. Μια απλή θεραπεία επαναφέρει τη γονιμότητα και την καλή στυτική λειτουργία

ΘΕΟΔΩΡΑ ΤΣΩΛΗ, TO BHMA online

Είναι ένας αδένας… γένους αρσενικού και όμως θεωρείται ότι αποτελεί κυρίως γυναικεία υπόθεση. Βρίσκεται στη βάση του λαιμού, έχει σχήμα πεταλούδας και βάρος που δεν ξεπερνά τα 25 γραμμάρια. Την ίδια στιγμή όμως διαθέτει τεράστιο «ειδικό βάρος» σε ότι αφορά την ισορροπία του οργανισμού μέσω της παραγωγής σημαντικών ορμονών που «κυβερνούν» τον μεταβολισμό μας και όχι μόνο. Πράγματι οι παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα «πλήττουν» περισσότερες γυναίκες σε σύγκριση με άνδρες – η αναλογία υπολογίζεται ότι είναι 6 προς 1, σύμφωνα με τους ειδικούς· γι΄ αυτόν τον λόγο προφανώς και οι περισσότερες μελέτες έχουν επικεντρωθεί στη σχέση των διαταραχών του μικρού αλλά τόσο καθοριστικού για το σώμα μας αδένα με τη γυναικεία υγεία. Πρόσφατα όμως μελέτες, οι οποίες φέρουν μάλιστα ελληνική υπογραφή, έδειξαν για πρώτη φορά παγκοσμίως ότι τα προβλήματα στον θυρεοειδή αδένα έχουν μεγάλο κόστος σε έναν άκρως ευαίσθητο τομέα και της ανδρικής υγείας, αφού φάνηκε ότι «χτυπούν» τόσο την ανδρική γονιμότητα όσο και τη στύση.

Η νέα αυτή γνώση οδήγησε μάλιστα σε διακρίσεις τους Έλληνες ειδικούς που την έφεραν στο φως. Στο τέλος του 2009 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διευθυντής της Κλινικής Ενδοκρινολογίας, Διαβήτη και Μεταβολισμού στο Νοσοκομείο «Παναγία» της Θεσσαλονίκης κ.Γ. Κρασσάς, καθώς και οι συνεργάτες του κ.Ν.Ποντικίδης και κυρία Φωτεινή Παπαδοπούλου βραβεύθηκαν από την Ακαδημία Αθηνών για μελέτη τους που έδειξε ότι ο υποθυρεοειδισμός- η υπολειτουργία δηλαδή του θυρεοειδούς- σχετίζεται με προβλήματα στη σπερματογένεση. Παράλληλα, δεύτερη μελέτη των επιστημόνων της ίδιας κλινικής, σύμφωνα με την οποία οι διαταραχές του θυρεοειδούς- τόσο ο υποθυρεοειδισμός όσο και ο υπερθυρεοειδισμός, η υπερλειτουργία δηλαδή του αδένα- ίσως είναι «ένοχες» για στυτική δυσλειτουργία, οδήγησε σε αλλαγή των οδηγιών που δίνει η Αμερικανική Ενδοκρινολογική Εταιρεία προς τους γιατρούς!

Στη ρίζα της υπογονιμότητας
Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Τhyroid», άνδρες υπογόνιμοι, με πρόβλημα στη μορφολογία αλλά και στην κινητικότητα των σπερματοζωαρίων τους, ίσως πρέπει να αναζητήσουν τη «ρίζα» του προβλήματός τους σε κάποια δυσλειτουργία του θυρεοειδούς αδένα. Όπως εξηγεί μιλώντας στο «Βήμα» ο επικεφαλής της μελέτης κ. Κρασσάς, «έως σήμερα είχαν υπάρξει ορισμένες αόριστες αναφορές σχετικά με το ότι η ανδρική υπογονιμότητα μπορεί να οφείλεται σε διαταραχές της θυρεοειδικής λειτουργίας,ωστόσο δεν είχε διεξαχθεί κάποια σημαντική μελέτη στην οποία να υπάρχει σύγκριση των αποτελεσμάτων ανάμεσα σε ασθενή και υγιή άτομα».

Οι Έλληνες επιστήμονες ήταν οι πρώτοι που διεξήγαγαν μια τέτοια οργανωμένη μελέτη: παρακολούθησαν 25 άνδρες με υποθυρεοειδισμό, καθώς και 15 εθελοντές χωρίς πρόβλημα στη θυρεοειδική λειτουργία και είδαν ότι οι υποθυρεοειδικοί άνδρες εμφάνιζαν σε πολύ σημαντικότερα ποσοστά πρόβλημα στη μορφολογία του σπέρματος, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να μην ήταν ικανό για γονιμοποίηση ωαρίου. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα αποτελέσματα, μόνο το 36% των ανδρών με υποθυρεοειδισμό εμφάνιζε σπερματοζωάρια χωρίς πρόβλημα στη μορφολογία τους- την ίδια στιγμή το αντίστοιχο ποσοστό στους υγιείς άνδρες ήταν 93%.

Μετά τη χορήγηση όμως θεραπείας για τον υποθυρεοειδισμό παρουσιάστηκε σημαντική βελτίωση τόσο στη μορφολογία (το 76% των ανδρών εμφάνισε φυσιολογικό σπέρμα) όσο και στην κινητικότητα του σπέρματος (η κινητικότητα βελτιώθηκε από 25% σε 35%).

Πριν από την εξωσωματική

Ο κ. Κρασσάς τονίζει μάλιστα ότι  προηγούμενα ευρήματα της ομάδας του έδειξαν πως όχι μόνο η υπολειτουργία αλλά και η υπερλειτουργία του θυρεοειδούς επηρεάζει τη σπερματογένεση· συγκεκριμένα, φάνηκε ότι ο υπερθυρεοειδισμός επηρεάζει σημαντικά την κινητικότητα του σπέρματος.«Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι προτού ένας άνδρας με ανωμαλία στο σπέρμα μπει στη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης η οποία συνδέεται με μεγάλο κόστος, τόσο ψυχολογικό όσο και οικονομικό,ίσως θα μπορούσε να βρει λύση στο πρόβλημά του με μια απλή εξέταση του θυρεοειδούς· αρχικώς μια εξέταση αίματος για την ανίχνευση των επιπέδων των θυρεοειδικών ορμονών και, σε περίπτωση που χρειαστεί,έναν έλεγχο του αδένα με υπερήχους»σημειώνει ο καθηγητής και προσθέτει ότι πρέπει να παρέλθουν έξι μήνες από την αρχή της θεραπείας για τον θυρεοειδή προτού αποφασιστεί η έναρξη θεραπείας για την υπογονιμότητα.«Απαιτείται κάποιο διάστημα ώστε να “ανανήψει” το σπέρμα».

Απαλλαγή από το μπλε χάπι

Η θεραπεία για την αντιμετώπιση των διαταραχών του θυρεοειδούς μπορεί όμως να γλιτώσει πολλούς άνδρες και από το διάσημο μπλε χάπι (Viagra) ή τα υπόλοιπα «συγγενή» σκευάσματα ενάντια στη στυτική δυσλειτουργία, σύμφωνα με τη δεύτερη μελέτη των Ελλήνων ειδικών που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Clinical Εndocrinology & Μetabolism», επικεφαλής της οποίας ήταν και πάλι ο κ. Κρασσάς. Όπως προέκυψε από τη συγκεκριμένη μελέτη που περιελάμβανε 71 άνδρες με διαταραχές του θυρεοειδούς και αντίστοιχο αριθμό υγιών εθελοντών, ποσοστό που άγγιζε το 70% των ασθενών με υπερθυρεοειδισμό ή με υποθυρεοειδισμό εμφάνιζε στυτική δυσλειτουργία (μάλιστα ποσοστό της τάξεως του 37,5% των ασθενών παρουσίαζε σοβαρό πρόβλημα στη στύση του).

Ωστόσο, η χορήγηση θεραπείας του θυρεοειδούς οδήγησε σε… έπαρση της σημαίας των ανδρών σχεδόν στο σύνολο των περιπτώσεων. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα οι Έλληνες ερευνητές συνέστησαν«να μη χορηγούν οι γιατροί θεραπεία για τη στυτική δυσλειτουργία στους άνδρες αν δεν έχει προηγουμένως γίνει έλεγχος της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα τους». Η σύσταση αυτή φάνηκε μάλιστα ότι εντυπωσίασε τους ειδικούς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: δεν είναι τυχαίο ότι η Αμερικανική Ενδοκρινολογική Εταιρεία την εισήγαγε στις οδηγίες τις οποίες δίνει στα μέλη της.

Πώς μπορεί όμως οι διαταραχές του θυρεοειδούς να συνδέονται με προβλήματα στη σεξουαλική υγεία και στη γονιμότητα των ανδρών; Ο κ. Κρασσάς εξηγεί ότι«δύο μηχανισμοί εμπλέκονται στη διαδικασία:ο ένας αφορά διαταραχή του άξονα υποθάλαμος- υπόφυση- γονάδες. Στον συγκεκριμένο άξονα νευροδιαβιβαστές του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος δρουν στον υποθάλαμο ο οποίος εκκρίνει την εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροφινών (GnRΗ), η οποία με τη σειρά της διεγείρει την αδενοϋπόφυση, απ΄ όπου εκκρίνονται οι γοναδοτροφίνες, που δρουν τελικά στους όρχεις. Ο δεύτερος μηχανισμός αφορά μεταβολές στα περιφερικά ανδρικά στεροειδή,οι οποίες επιδρούν στα γεννητικά όργανα».

Ο επικεφαλής των πρωτοποριακών μελετών επισημαίνει ότι επί μακρόν οι διαταραχές του θυρεοειδούς και η επίδρασή τους στην ανδρική υγεία αποτελούσαν μια «terra incognita»ένας λόγος παραπάνω αν αναλογιστεί κάποιος ότι τα προβλήματα του συγκεκριμένου, άκρως σημαντικού για την ισορροπία του οργανισμού, αδένα υποδιαγιγνώσκονται γενικώς και δη στη χώρα μας όχι μόνο στους άνδρες αλλά και στις γυναίκες, παρ΄ ότι οι θυρεοειδοπάθειες θεωρούνται γυναικείες νόσοι. Ευτυχώς που, ως φαίνεται, Έλληνες επιστήμονες έκαναν μια σημαντική αρχή για την κατάκτηση αυτής της άγνωστης γης δίνοντας ελπίδα σε πολλούς άνδρες ότι θα μπορούν, ξεκινώντας από τον… λαιμό τους, να κρατήσουν ψηλά το «κεφάλι» στη σεξουαλική ζωή τους αλλά και στη γονιμότητά τους.

E. coli και κύματα

Εδώ υπάρχει ένα ενδιαφέρον βίντεο από το Nature σε ένα άρθρο από ορισμένους βιολόγους στο UCSD που δείχνει ότι είναι δυνατός ο συγχρονισμός των εσωτερικών ρολογιών με το κοινό εργαστηριακό εντεροβακτήριο E. Coli.

Η επιστήμη των βιολογικών ταλαντωτών είναι συναρπαστική, αλλά έτσι είναι τα μαθηματικά. Πολλά από τα φυσικά συστήματα έχουν «φυσικές συχνότητες», το πιο γνωστό είναι το απλό εκκρεμές του οποίου οι ταλαντώσεις εξαρτώνται αποκλειστικά από το μήκος του.

Τα πόδια μας είναι σαν ένα απλό εκκρεμές που αιωρείται από το ισχίο μας, πράγμα που σημαίνει ότι αν σταθούμε στο ένα πόδι και επεκτείνουμε το άλλο μας πόδι λίγο προς τα πίσω και στη συνέχεια το αφήσουμε να πέσει, τότε θα ταλαντωθεί με μια συχνότητα σχεδόν την ίδια με αυτή που έχει το φυσικό μας βάδισμα. Αν θέλουμε να ταλαντεύεται το πόδι μας ταχύτερα ή πιο αργά από ότι η φυσική του συχνότητα πρέπει να ενισχύσουμε την ταλάντωση, χρησιμοποιώντας τους μυς.Ένα εκκρεμές είναι ένας γραμμικός ταλαντωτής όμως υπάρχουν και μη-γραμμικοί ταλαντωτές, επίσης, και μπορεί να έχουν ενδιαφέρουσα περιοδική συμπεριφορά που μπορεί είναι λιγότερο συμμετρική από ότι ενός απλού εκκρεμούς. Και ακόμη πιο ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν όταν συνδυάζουμε εκκρεμή, για παράδειγμα κρεμάζοντας ένα δεύτερο εκκρεμές από την άκρη ενός πρώτου και παρακολουθώντας τη συμπεριφορά του άκρου του κάτω εκκρεμούς.

Το πρόβλημα με τους ατομικούς ταλαντωτές είναι ότι δεν είναι εγγενώς συγχρονισμένοι. Ένα νέο άρθρο του Nature πράγματι καταπιάνεται με ζωντανά βακτήρια E. coli, έναν γενετικά τροποποιημένο ταλαντωτή, και χρησιμοποιεί μια διαδικασία επικοινωνίας που ονομάζεται ομαδική αίσθηση για τα συγχρονίσει. Το βίντεο που ακολουθεί εξηγεί μερικά από αυτά. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με ταλαντωτές και άλλα μοντέλα εργασίας των έμβιων όντων (συνθετική βιολογία) και μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο Νέα και Απόψεις- εξήγηση του Nature που έχει πολλές τεχνικές λεπτομέρειες σχετικά με το παρόν άρθρο και τους συνθετικούς ταλαντωτές E. coli.

Εικόνες λεμφοκυττάρων μολυσμένων από HIV

T Λεμφοκύτταρο μολυσμένο από τον HIV

Image: LBN

T Λεμφοκύτταρο μολυσμένο από τον HIV

Επιφάνεια ενός T Λεμφοκυττάρου μολυσμένου από τον HIV

Photograph by Lennart Nilsson, M.D., Stockholm, Sweden, 1985.
NEJM, The Discovery of HIV as the Cause of AIDS

Από  http://www.lennartnilsson.com/human_body.html